Page 66 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 66

P
                                                                     G    P A1 A2 S            67


                   ๓.๒  การเป็นภรรยาที่ดีของสามี ดังจะเห็นได้จากคำาพูดของพระนางมัทรีที่พูดกับ

          พระเวสสันดรว่าการที่นางติดตามพระเวสสันดรมาอยู่ในป่าเช่นนี้ เพราะมีความซื่อตรงต่อพระเวสสันดร
          จึงหวังว่าจะได้ดูแลพระเวสสันดรไปจนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ดังบทประพันธ์ว่า




             ...พระคุณเอ่ยเมื่อแรกจากไอศวรรย์มาอยู่ดง ก็ปลงจิตมิได้คิดเป็นจิตสอง หวังว่าจะเป็น
             เกือกทองฉลองบาทยุคลทั้งคู่แห่งพระคุณผัว กว่าจะสิ้นบุญตัวตายตามไปเมืองผี...





               ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี สะท้อนให้เห็นว่าพระนางมัทรีได้ปฏิบัติหน้าที่ของตน
          ตามสถานภาพและบทบาทได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ถือเป็นคุณธรรมที่สมควรแก่การยกย่อง



                    กิจกรรมพินิจพิเคราะห์



             นักเรียนร่วมกันพิจารณาว่า แนวคิดของบทประพันธ์ต่อไปนี้คืออะไร
               ๑.  ...พระนางจึ่งปลงหาบคอนลงวอนไหว้แล้วอภิวาทน์ ข้าแต่พญาพาฬมฤคราชอันเรืองเดช

             ท่านก็เป็นพญาสัตว์ในหิมเวศวนาสณฑ์ จงผินพักตร์ปริมณฑลทั้งสามรา มารับวันทนาน้อมไป
             ด้วยทศนัขเบญจางค์...
               ๒.  ...นั่นก็รอยเท้าพ่อชาลี นี่ก็บทศรีแม่กัณหาพระมารดายังแลเห็น โน่นก็กรวดทรายเจ้ายัง

             รายเล่นเป็นกอง ๆ สิ่งของทั้งหลายเป็นเครื่องเล่นยังเห็นอยู่...
                                                     ำ
               ๓.  ...พระคุณเอ่ยถึงพระองค์จะสงสัย ก็น้าใจของมัทรีนี้กตเวทีเป็นไม้เท้าก้าวเข้าสู่ที่ทาง
             ทดแทน รามำ สีตาวนุพฺพตา อุปมาเหมือนสีดาอันภักดีต่อสามีรามบัณฑิต ปานประหนึ่งว่าศิษย์
             กับอาจารย์...





                   คุณค่าด้านวรรณศิลป์



               ๑.  วรรณศิลป์ที่เกิดจากการใช้เสียงของคำา เป็นกลวิธีการสร้างความไพเราะให้แก่บทประพันธ์
          โดยอาศัยลักษณะทางเสียงของสระและพยัญชนะ ทั้งนี้เพื่อให้เกิดอรรถรสสูงสุดเมื่อนำาไปถ่ายทอด
          ด้วยการเทศน์  เนื่องจากร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดกสำานวนนี้แต่งขึ้นเพื่อใช้เป็นบทสำาหรับ

          การเทศน์มหาชาติ กวีจึงพิถีพิถันในด้านการเลือกสรรถ้อยคำามาใช้เพื่อให้เกิดผลทางด้านเสียงที่ไพเราะ
          ของบทประพันธ์ โดยปรากฏทั้งการเล่นเสียงสัมผัสสระ และการเล่นเสียงพยัญชนะ ดังนี้
   61   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71