Page 70 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 70

P
                                                                     G    P A1 A2 S            71


                   คุณค่าด้านอารมณ์



               ๑.  จินตภาพ บทประพันธ์ที่ปรากฏในร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี แสดงให้เห็นว่า
          กวีสามารถใช้ถ้อยคำาเพื่อสร้างภาพขึ้นในจิตใจของผู้อ่านได้อย่างแจ่มชัด ทำาให้ผู้อ่านเกิดจินตภาพ

          ทั้งในแง่ของอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นนามธรรม และบรรยากาศที่แวดล้อม
          อยู่ ณ ขณะนั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นรูปธรรม เช่น




             ...สะดุ้งพระทัยไหวหวาดวะหวีดวิ่งวนแวะเข้าข้างทาง พระทรวงนางสั่นระรัวริกเต้น

                                               ำ
             ดั่งตีปลา ทรงพระกันแสงโศกาไห้พิไรร่า ว่ากรรมเอ๋ยกรรมกรรมของมัทรี โอเวลาปานฉะนี้
             พระลูกน้อยจะคอยหา อนึ่งมรคาก็ช่องแคบหว่างคีรี เป็นตรอกน้อยรอยวิถีที่เฉพาะจร
             ทั้งสามสัตว์ก็มาเนื่องนอนสกัดหน้า ครั้นจะลีลาหลีกลัดตัดเดาไปทางใดก็เหลือเดิน ทั้งสองข้าง

             เป็นโขดเขินขอบคันขึ้นกั้นไว้...





               บทประพันธ์ข้างต้นปรากฏข้อความว่า “ไหวหวาดวะหวีดวิ่งวน” ที่มีผลกระทบต่อผู้อ่านในแง่ของ
          การสร้างจินตภาพเกี่ยวกับอารมณ์ตื่นตกใจกลัวของพระนางมัทรีเมื่อพบกับสัตว์ร้ายถึง ๓ ตัวพร้อมกัน
          ได้เป็นอย่างดี อีกทั้งกวียังเน้นยำ้าด้วยการใช้ภาพพจน์ว่า “พระทรวงนางสั่นระรัวริกเต้นดั่งตีปลา”

          ทำาให้อารมณ์ความรู้สึกของตัวละครที่ถึงแม้จะเป็นนามธรรมจับต้องไม่ได้ แต่สามารถจินตนาการ
          ได้ด้วยพลังแห่งถ้อยคำาภาษา นอกจากนี้แล้ว บทประพันธ์ข้างต้นยังสร้างจินตภาพเกี่ยวกับฉาก

          และบรรยากาศที่แวดล้อมสถานการณ์นั้นอยู่ โดยปรากฏคำาว่า “ช่องแคบหว่างคีรี” “ตรอกน้อยรอยวิถี
          ที่เฉพาะจร” “เป็นโขดเขินขอบคันขึ้นกั้นไว้” ซึ่งเป็นถ้อยคำาที่ทำาให้ผู้อ่านสามารถจินตนาการถึงทางเดิน
          อันเล็กและแคบได้อย่างเห็นภาพ

               ๒.  รสวรรณคดี ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก กัณฑ์มัทรี มีรสวรรณคดีที่โดดเด่น คือ สัลลาปังคพิสัย
          อันได้แก่ การพรรณนาความเศร้าโศกเสียใจของพระนางมัทรี อันมีผลต่อปฏิกิริยาทางอารมณ์ของผู้อ่าน

          ที่พลอยสั่นไหวในอารมณ์ตามไปด้วย เช่น



             ...แต่แม่เที่ยวเซซังเสาะแสวงทุกแห่งห้องหิมเวศ ทั่วประเทศทุกราวป่า สุดสายนัยนาที่แม่

             จะตามไปเล็งแล สุดโสตแล้วที่แม่จะซับทราบฟังสำาเนียง สุดสุรเสียงที่แม่จะรำ่าเรียกพิไรร้อง
             สุดฝีเท้าที่แม่จะเยื้องย่องยกย่างลงเหยียบดิน ก็สุดสิ้นสุดปัญญาสุดหาสุดค้นเห็นสุดคิด
             จะได้พานพบประสบรอยพระลูกน้อยแต่สักนิดไม่มีเลย จึ่งตรัสว่าเจ้าดวงมณฑาทองทั้งคู่

             ของแม่เอ๋ย หรือว่าเจ้าทิ้งขว้างวางจิตไปเกิดอื่นเหมือนแม่ฝันเมื่อคืนนี้แล้วแล
   65   66   67   68   69   70   71   72   73   74   75