Page 17 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 17

18



                                                           ำ
                                      ี
                                                                                   ้
                                                                     ้
                        ๑)  วรรณศิลป์ท่เกิดจากการใช้เสียงของคา คือ การสรางความไพเราะใหแก่บทประพันธ ์
                                                                                          ี
                                                                                    ำ
                                                              ื
          โดยอาศัยลักษณะทางเสียงของพยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ เพ่อให้บทประพันธ์เกิดท่วงทานองท่ไพเราะ
                                              ำ
          เมื่ออ่านออกเสียง การเล่นเสียงสามารถจาแนกได้เป็น ๓ ลักษณะ ได้แก่ การเล่นเสียงสัมผัสสระ
          การเล่นเสียงสัมผัสพยัญชนะ และการเล่นเสียงวรรณยุกต์ ดังนี้
                                            ั
                               การเล่นเสียงสมผสสระ คือ การนำาคำาท่ประกอบด้วยสระเสียงเดียวกันและ
                                              ั
                                                                 ี
                                          ื
          อยู่ในมาตราตัวสะกดเดียวกันมาใช้เพ่อรับส่งสัมผัส โดยสัมผัสสระถือเป็นข้อบังคับทางฉันทลักษณ์
          ท่กำาหนดให้ใช้ในการแต่งร้อยกรองเพ่อความคล้องจอง แต่กวีก็มักจะสร้างสรรค์บทประพันธ์โดยเพ่ม
           ี
                                          ื
                                                                                              ิ
          การเล่นเสียงสัมผัสสระนอกเหนือจากข้อบังคับทางฉันทลักษณ์ โดยเพ่มเป็นสัมผัสภายในวรรค
                                                                         ิ
          ตลอดจนแต่งคำาประพันธ์ด้วยการเล่นเสียงสัมผัสสระหลายตำาแหน่งตลอดทั้งบท เช่น
                        จอมกษัตริย์ทัศนาเห็นลูกแก้ว         เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ให้ใจหาย
                        พระชลนัยน์ไหลหลั่งลงพรั่งพราย       ประคองกายกอดแอบไว้แนบองค์
                        สงสารบุตรสุดจะขืนสะอื้นอั้น         ยังมิทันไต่ถามตามประสงค์
                        สุดกำาลังจะประทังดำารงองค์          กันแสงทรงโศกซบสลบไป

                                                                นิทานคำากลอนสุนทรภู่ เรื่อง พระอภัยมณี
                                                       จาก (วรรณคดีไทย เรื่อง พระอภัยมณี, ๒๕๐๕ : ๒๗๘)

                                                                                          ั
                                                                                            ์
                                          ้
                                                                               ้
                                                   ็
                                                        ่
                                             ้
                                                                ้
                                  ์
                               ั
                        บทประพนธทยกมาขางตน จะเหนได้วามีการสรางความไพเราะใหแก่บทประพนธโดย
                                   ี
                                   ่
                                                                ำ
                                       ี
          การเล่นเสียงสัมผัสสระ ข้อความท่พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีส้ม เป็นตาแหน่งท่เป็นข้อบังคับทางฉันทลักษณ์
                                                                       ี
                                                                                     ี
          กำาหนดไว้ว่าจะต้องเป็นคำาท่สัมผัสคล้องจองกัน กวีได้ร้อยเรียงบทประพันธ์ได้ตรงตามท่ฉันทลักษณ ์
                                 ี
                                                                      ี
                                    ิ
          กำาหนด นอกจากนี้แล้วยังได้เพ่มสัมผัสสระภายในวรรคนอกเหนือจากท่ฉันทลักษณ์กำาหนด ดังจะเห็น
                                                                              ิ
                         ี
          ได้จากข้อความท่พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีฟ้าและสีชมพู ลักษณะเช่นนี้เป็นการเพ่มความไพเราะให้แก่
          บทประพันธ์โดยใช้คุณลักษณะด้านเสียงของคำาเป็นเครื่องมือ
                                การเล่นเสียงสัมผัสพยัญชนะ คือ การนำาคำาท่ประกอบด้วยเสียงพยัญชนะต้น
                                                                     ี
                                                                                 ี
          เป็นเสียงเดียวกันหลาย ๆ คำามาใช้ร่วมกัน เพ่อรับส่งสัมผัสในบทประพันธ์ ซ่งเป็นสัมผัสท่มิได้เป็นข้อบังคับ
                                                                       ึ
                                              ื
          ทางฉันทลักษณ์ แต่กวีมักใช้เพื่อสร้างเสียงที่ไพเราะให้แก่บทประพันธ์ ทั้งยังเป็นการแสดงฝีมือของกวีอีก
          ทางหนึ่งด้วย เช่น
                           แจ้วแจ้วจักกระจั่นจ้า            จับใจ
                        หริ่งหริ่งเรื่อยเรไร                ร่าร้อง
                                                             ำ
                        แซ้งแซวส่งเสียงไส                   ทราบโสท
                        แหนงนิ่งนึกนุชน้อง                  นิ่มเนื้อนวลนาง
                                                                        โคลงนิราศสุพรรณ ของสุนทรภู่
                   จาก (ชีวิตและงาน ของสุนทรภู่ ฉบับกรมศิลปากรตรวจสอบชำาระใหม่ ของกรมศิลปากร, กองวรรณกรรม
                                                                     และประวัติศาสตร์, ๒๕๔๓ : ๑๘๖)
   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22