Page 14 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 14
15
๒.๒ โครงเรื่อง คือ ลำาดับของเหตุการณ์ที่ดำาเนินไปในเนื้อเรื่องของวรรณคดีหรือวรรณกรรม
ึ
่
ำ
โดยมีองค์ประกอบสาคัญ คือ ความขัดแย้ง ซงอาจเป็นความขัดแย้งภายใน หมายถึง ความขัดแย้งท ่ ี
ั
้
ึ
่
ั
ิ
ั
เกิดขนภายในจตใจของตวละครหลัก ความขดแย้งภายนอก หมายถึง ความขัดแย้งระหวางตวละครกับ
ตัวละครอ่น หรือความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับสังคม ความขัดแย้งจะพัฒนาไปสู่จุดวิกฤตของเร่อง
ื
ื
และในท่สุดก็จะนำาไปส่จุดคล่คลาย ดังนั้น การออกแบบโครงเร่องจึงสัมพันธ์กับจุดมุ่งหมายในการสื่อ
ู
ื
ี
ี
สาระสำาคัญของผู้แต่ง
ิ
ึ
ี
ู
๒.๓ ตัวละคร คือ บุคคลหรือส่งสมมุติท่ผ้แต่งสร้างข้นให้มีพฤติกรรมและความคิดใน
ลักษณะต่าง ๆ เพ่อเป็นตัวดำาเนินเร่อง ลักษณะนิสัยของตัวละครอาจเปล่ยนแปลงไปได้ตามพัฒนาการ
ี
ื
ื
้
ู
ื
ี
ิ
ึ
็
์
่
ี
่
ั
ั
ื
ี
่
่
ของเรองเมือผานการเรยนรหรอประสบการณ ซงเรยกวา ตวละครหลายมิต หรออาจเปนตวละครทมี
ื
่
่
ื
ึ
ลักษณะนิสัยเช่นเดิมคงท่ต้งแต่ต้นจนจบเร่อง ซ่งเรียกว่า ตัวละครมิติเดียว ก็ได้ โดยตัวละครท่ปรากฏ
ี
ี
ั
ในวรรณคดีและวรรณกรรมจะเป็นตัวแทนของผู้คนที่เราสามารถพบได้ในโลกแห่งความเป็นจริง
ี
ื
๒.๔ ฉากท้องเร่อง คือ เวลา สถานท่ บรรยากาศ ตลอดจนสภาพแวดล้อมต่าง ๆ ท่ปรากฏ
ี
ื
ในตัวเร่องของวรรณคดีและวรรณกรรม พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรม อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตย-
ื
ี
ึ
สถาน (๒๕๔๕ : ๓๙๖) อธิบายว่า ส่วนท่ประกอบข้นเป็นฉากท้องเร่อง ได้แก่ สถานท่อันเป็นลักษณะ
ี
ี
ภูมิประเทศ ทัศนียภาพ อาชีพและการดำาเนินชีวิตของตัวละคร เวลาหรือสมัยท่เหตุการณ์ในเร่องเกิดข้น
ึ
ื
และสภาวะแวดล้อม เช่น ศีลธรรม สังคม หรือแม้แต่ภาวะจิตใจของตัวละคร
๒.๕ บทสนทนาหรือบทรำาพึงรำาพัน คือ คำาพูดที่ตัวละครแสดงต่อกันภายในเรื่อง หรือความ
ำ
นึกคิดของตัวละครท่ผ้แต่งนำาเสนอไว้ บทสนทนาหรือบทราพึงราพันเป็นองค์ประกอบท่มีความสาคัญ
ี
ี
ู
ำ
ำ
ื
ในวรรณคดีหรือวรรณกรรมประเภทบันเทิงคดีโดยเฉพาะท่มีลักษณะเป็นเร่องเล่า เนื่องจากบทสนทนา
ี
ี
ทาหน้าท่ถ่ายทอดความคิดความร้สึกอันจะสะท้อนถึงลักษณะนิสัยหรือบุคลิกภาพของตัวละคร การจะ
ำ
ู
ำ
พิจารณาบทสนทนาหรือบทราพึงราพันได้นั้น ต้องวิเคราะห์ว่าข้อความนั้นเป็นคำาพูดของใคร พูดกับใคร
ำ
ในสถานการณ์อย่างไร ด้วยความมุ่งหวังอย่างไร เพื่อจะได้เข้าใจน้าเสียง ท่าที อารมณ์ของผู้พูด แล้วนำาไป
ำ
สู่การตีความพฤติกรรมหรือลักษณะนิสัยของตัวละครนั้น ๆ
ู
ี
ำ
๒.๖ แก่นเรื่อง คือ สารสาคัญท่ผ้แต่งต้องการจะนำาเสนอ เป็นทัศนะหรือเจตนารมณ์ของกวี
ที่ต้องการถ่ายทอดไปสู่ผู้อ่าน แก่นเรื่องอาจไม่ปรากฏโดยตรงในเรื่อง แต่จะแฝงอยู่ในองค์ประกอบต่าง ๆ
ำ
ั
ื
ื
ื
ในข้างต้น ท้งเนื้อเร่อง โครงเร่อง ตัวละคร ฉากท้องเร่อง บทสนทนาหรือบทราพึงราพัน องค์ประกอบ
ำ
ำ
ี
เหล่านี้จะทาหน้าท่อย่างสอดประสานสัมพันธ์เพ่อถักทอแก่นของเร่องให้ปรากฏข้น ด้วยเหตุนี้
ื
ึ
ื
ี
การวิเคราะห์แก่นเร่องจึงเป็นสิ่งท่ต้องพิจารณาในข้นตอนสุดท้ายเมื่อผ้อ่านได้เข้าใจส่วนต่าง ๆ ของเร่อง
ู
ื
ั
ื
ที่อ่านอย่างท่องแท้แล้ว
