Page 10 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 10

11




                                                              ่
                                                                          ิ
                                                                    ่
                                                                      ี
               ๒.  การอธบายความ หมายถึง การอธบายความกระจางในสิงท่ได้วเคราะห เปนการบรรยาย
                                                 ิ
                                                                                    ็
                                                                                ์
                        ิ
                     ี
          ข้อเท็จจริงท่สามารถตรวจสอบได้จากตัวบทของวรรณคดีหรือวรรณกรรมนั้น ๆ เช่น อธิบายถึง
          คุณลักษณะต่าง ๆ โดยอาศัยหลักเกณฑ์ของการวิจารณ์
                                                             ื
               ๓.  การตีความ อาศัยการวิเคราะห์และอธิบายความเบ้องต้น การตีความจะช่วยให้เข้าใจเนื้อหา
          และเจตนาของวรรณกรรมได้ชัดเจนขึ้น
               ๔.  การประเมินค่า ให้พิจารณาว่าวรรณคดีหรือวรรณกรรมเรื่องนั้นเด่น ด้อย อย่างไร



             แนวทางการวิจักษ์และวิจารณ์วรรณคดีและวรรณกรรม



               การวิจักษ์และวิจารณ์วรรณคดีและวรรณกรรมเป็นกระบวนการท่นักเรียนต้องทาควบคู่กันไป
                                                                                    ำ
                                                                        ี
                                                     ื
                                          ื
          ขณะศึกษาวรรณคดีและวรรณกรรมเร่องหนึ่ง ๆ เพ่อให้นักเรียนได้รับอรรถรสและคุณค่าจากการอ่าน
          วรรณคดีและวรรณกรรมนั้น ๆ สูงสุด และสามารถนำาไปเป็นแนวทางในการอ่านพิจารณาสารประเภท
                                           ึ
                                       ี
          ต่าง ๆ และฝึกฝนทักษะการอ่านท่สูงข้นไปได้ในอนาคต แนวทางการวิจักษ์และวิจารณ์วรรณคดีและ
          วรรณกรรม มีดังนี้
               ๑.  พิจารณาประเภทของวรรณคดีและวรรณกรรม

                 วรรณคดีและวรรณกรรมแตละประเภทมีลักษณะเฉพาะทแตกตางกัน การพจารณาประเภท
                                                                         ่
                                                                                   ิ
                                           ่
                                                                   ี
                                                                   ่
          ของวรรณคดีและวรรณกรรมจะทาให้สามารถเข้าใจธรรมชาติอันเป็นลักษณะเฉพาะของงานเขียน
                                        ำ
                                                       ี
                                                                                 ี
                                                         ุ
                           ึ
          แต่ละประเภทได้ ซ่งมีผลต่อการวิจักษ์และวิจารณ์ท่ล่มลึกและเล็งเห็นถึงคุณค่าท่มีอยู่ในวรรณคดี
          และวรรณกรรมแต่ละเรื่องได้ดียิ่งขึ้น โดยทั่วไปแล้ว การแบ่งประเภทของงานเขียนใช้เกณฑ์ต่าง ๆ ดังนี้
               ๑.๑  แบ่งตามรูปแบบของคำาประพันธ์
                    ๑)  รอยแก้ว เป็นความเรียงท่สละสลวยไพเราะเหมาะเจาะด้วยเสียงและความหมาย
                                               ี
                         ้
                                                            ำ
         (ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๕๖ : ๙๗๗) ข้อความร้อยแก้วไม่จากัดถ้อยคำาและประโยค ไม่มีฉันทลักษณ์
                                                                                  ู
                                                                                 ี
                                 ำ
         เป็นข้อบังคับ ลีลาและท่วงทานองในการเขียนร้อยแก้วจะสอดคล้องกับจุดมุ่งหมายท่ผ้เขียนต้องการจะ
         นำาเสนอ วรรณคดีท่แต่งเป็นร้อยแก้ว เช่น ไตรภูมิพระร่วง ราชาธิราช พระราชนิพนธ์ เร่อง ไกลบ้าน
                                                                                     ื
                           ี
         ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
                    ๒)  ร้อยกรอง เป็นถ้อยคำาท่เรียบเรียงให้เป็นระเบียบตามบัญญัติแห่งฉันทลักษณ์
                                              ี
         (ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๕๖ : ๙๗๗) โดยการนำาคำามาประกอบกันขึ้นให้มีลักษณะตามรูปแบบที่กำาหนดไว้
         และมีข้อบังคับต่าง ๆ เช่น จำานวนคำา การรับและส่งสัมผัส ร้อยกรองไทยยังจำาแนกออกเป็นหลายประเภท
         ได้แก่ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน ร่าย นอกจากนี้ยังมีการนำาร้อยกรองแต่ละประเภทมาแต่งร่วมกัน เกิดเป็น
         คำาประพันธ์ลักษณะใหม่ ๆ ขึ้นมาอีก เช่น ลิลิต คำาฉันท์ กาพย์ห่อโคลง
   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15