Page 5 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 5

6



                วรรณกรรม

                                                            ึ
                                                                                ึ
               หากพิจารณาจากรูปศัพท์ “วรรณกรรม” ประกอบข้นจากคำาว่า “วรรณ” ซ่งหมายถึง หนังสือ
          (ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๕๖ : ๑๑๐๐) และคำาว่า “กรรม” ซึ่งหมายถึง การกระทำา การงาน (ราชบัณฑิตย-
          สถาน, ๒๕๕๖ : ๑๖) วรรณกรรม จึงหมายถึง งานหนังสือหรืองานเขียนหนังสือทุกชนิด ดังที่พจนานุกรม

          ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ (๒๕๕๖ : ๑๑๐๐) ได้นิยามความหมายไว้ว่า วรรณกรรม หมายถึง
                                                   ั
                                                      ี
          งานหนังสือ งานประพันธ์ บทประพันธ์ทุกชนิด ท้งท่เป็นร้อยแก้วและร้อยกรอง เช่น วรรณกรรมสมัย
          รัตนโกสินทร์ วรรณกรรมของเสฐียรโกเศศ วรรณกรรมฝรั่งเศส วรรณกรรมประเภทสื่อสารมวลชน
                                                                                      ี
                               ุ
               ร่นฤทัย สัจจพันธ์ (๒๕๕๖ : ๕) กล่าวถึงคำาว่า วรรณกรรมไว้ว่า เป็นคำากลาง ๆ ท่ใช้อยู่ท่วไป
                                                                                            ั
                ื
          ในปัจจุบันนี้ เพื่อเรียกหนังสือทุกประเภทที่เป็นที่เข้าใจกันโดยปริยายว่ายังไม่ได้รับการรับรองหรือยกย่อง
          ว่าดีเด่นถึงขั้นเป็นวรรณคดี คำาว่า วรรณกรรม จึงมีความหมายตรงกับคำาว่าวรรณคดีในความหมาย
          อย่างกว้างนั่นเอง คำานี้ปรากฏใช้เป็นครั้งแรกในพระราชบัญญัติคุ้มครองศิลปะและวรรณกรรม พ.ศ. ๒๔๗๕





          จากความหมายของคำาว่า วรรณคดี และ วรรณกรรม ในข้างต้น จะเห็นได้ว่าหลักเกณฑ์

                ที่ใช้ในการจำาแนกงานประพันธ์ใด ๆ ว่าเป็นวรรณคดีหรือวรรณกรรม คือ
                        ศิลปะที่ใช้ในการประพันธ์ ซึ่งก็คือ วรรณศิลป์ นั่นเอง



                 วรรณศิลป์

                                                 ์
               หากพจารณาจากรปศัพท “วรรณศิลป” ประกอบขนจากคำาวา “วรรณ” ซงหมายถึง หนังสอ
                               ู
                                     ์
                                                                               ่
                                                                               ึ
                                                                    ่
                                                            ้
                                                            ึ
                    ิ
                                                                                              ื
                                                                                 ำ
          (ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๕๖ : ๑๑๐๐) และคำาว่า “ศิลปะ” ซ่งหมายถึง ฝีมือ การทาให้วิจิตรพิสดาร
                                                              ึ
                       ึ
          การแสดงออกซ่งอารมณ์สะเทือนใจให้ประจักษ์ด้วยสื่อต่าง ๆ (ราชบัณฑิตยสถาน, ๒๕๕๖ : ๑๑๔๔)
          วรรณศิลป์ จึงหมายถึง ฝีมือในการแต่งหนังสือให้มีความวิจิตรงดงาม ดังท่พจนานุกรม ฉบับ
                                                                               ี
          ราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๕๔ (๒๕๕๖ : ๑๑๐๐) ได้นิยามความหมายไว้ว่า ศิลปะในการประพันธ์หนังสือ
          ศิลปะทางวรรณกรรม วรรณกรรมที่ถึงขั้นเป็นวรรณคดี หนังสือที่ได้รับยกย่องว่าแต่งดี
                                                                      ่
                                                                      ี
                               ั
                               ้
                                                                                          ้
                                                                                      ์
               พระราชกฤษฎีกาตงวรรณคดีสโมสร (๒๔๕๗ : ๓๑๒) มาตราท ๘ กล่าวถึงเกณฑทใชในการ
                                                                                        ี
                                                                                        ่
          พิจารณาว่าหนังสือที่ “มีคุณวิเศษ” จะต้องมีคุณสมบัติสำาคัญ ๒ ประการ ได้แก่
                              ี
                         ั
               ๑. เป็นหนงสือด กล่าวคือ เป็นเร่องท่สมบูรณ์ซ่งสาธารณชนจะอ่านได้โดยไม่เสียประโยชน์ คือ
                                                        ึ
                                                ี
                                            ื
          ไม่เป็นเรื่องทุภาษิต
               ๒. เป็นหนังสือแต่งดี ใช้วิธีเรียบเรียงอย่างใด ๆ ก็ตามแต่ต้องให้เป็นภาษาไทยอันดี ถูกต้องตาม
          โบราณกาลและในปัจจุบันกาล
   1   2   3   4   5   6   7   8   9   10