Page 21 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.2
P. 21

21

             ตัวอย่างที่ ๒



                                     ดูหนูสู่รูงู         งูสุดสู้หนูสู้งู
                            หนูงูสู้ดูอยู่               รูปงูทู่หนูมูทู
                                     ดูงูขู่ฝูดฝู้         พรูพรู

                            หนูสู่รูงูงู                 สุดสู้

                            งูสู้หนูหนูสู้               งูอยู่
                            หนูรู้งูงูรู้                รูปถู้มูทู

                                               ก�พย์ห่อโคลงประพ�สธ�รทองแดง พระนิพนธ์เจ้�ฟ้�ธรรมธิเบศร
                                      จ�ก (แนวก�รอ่�นวรรณคดีและวรรณกรรม เล่ม ๓ ของกระทรวงศึกษ�ธิก�ร,
                                                   สำ�นักง�นคณะกรรมก�รก�รศึกษ�ขั้นพื้นฐ�น, ๒๕๔๘ : ๔๑)


                            บทประพันธ์ข้�งต้น จะเห็นได้ว่�มีคว�มโดดเด่นในก�รนำ�คำ�ที่ประกอบด้วย

           เสียงสระอูม�ใช้แต่งบทประพันธ์ตลอดทั้งบท เป็นก�รเล่นเสียงสัมผัสสระที่นอกจ�กจะให้ผลท�งด้�น
           เสียงเป็นสำ�คัญแล้ว ยังสร้�งบรรย�ก�ศของก�รต่อสู้กันอย่�งดุเดือดระหว่�งงูและหนูให้เกิดขึ้นใน

           จินตน�ก�รของผู้อ่�นได้อีกด้วย
                          ๓) การเล่นเสียงวรรณยุกต์ คือ ก�รเล่นเสียงสูงตำ่�คล้�ยก�รผันเสียงวรรณยุกต์

                                                               ำ
           มีจุดมุ่งหม�ยเพื่อสร้�งคว�มหล�กหล�ยของระดับเสียงสูงต่� ซึ่งจะทำ�ให้เกิดคว�มไพเร�ะด้�นเสียง
           โดยตรง (ธเนศ เวศร์ภ�ด�, ๒๕๔๙ : ๑๙) เช่น



                                     เสน�สูสู่สู้         ศรแผลง

                          ยิ่งค่�ยหล�ยเมืองแยง           แย่งแย้ง
                          รุกร้นร่นรนแรง                 ฤทธิ์รีบ
                          ลวงล่วงล้วงวังแล้ว             รวบเร้�เอ�ม�


                                                                             โคลงกลบทอักษรส�มหมู่
                                                                     จ�ก (กรมศิลป�กร, ๒๕๔๕ : ๖๔๕)


                            บทประพันธ์ข้�งต้นปร�กฏก�รเล่นเสียงวรรณยุกต์ โดยมีก�รไล่เสียงวรรณยุกต์

           ๓ ระดับ คือ “สูสู่สู้” “แยงแย่งแย้ง” “ร้นร่นรน” “ลวงล่วงล้วง” ก�รเล่นเสียงวรรณยุกต์ในบทประพันธ์นี้
           นอกจ�กจะเป็นก�รสร้�งคว�มไพเร�ะอันเกิดจ�กก�รเล่นเสียงวรรณยุกต์แล้ว ยังเป็นก�รแสดงฝีมือและ

           ชั้นเชิงด้�นก�รประพันธ์ของกวีอีกด้วย เพร�ะสะท้อนให้เห็นถึงคว�มส�ม�รถในก�รนำ�คำ�ที่มีเสียง
           วรรณยุกต์ต่�งกันม�ใช้ร่วมกันในบทประพันธ์ได้อย่�งสอดคล้องกลมกลืนและสื่อคว�มหม�ยได้ตรงต�ม

           เนื้อคว�มอีกด้วย
   16   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26