Page 26 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.2
P. 26
26
บทประพันธ์ข้�งต้นม�จ�กวรรณคดี เรื่อง พระอภัยมณี เป็นตอนที่พระอภัยมณี
เกี้ยวน�งละเวงด้วยค�รมคมค�ยอันหว�นซึ้ง โดยกล่�วว่� แม้แผ่นดิน ท้องฟ้� และมห�สมุทรจะ
ล่มสล�ยไป แต่คว�มรักที่พระอภัยมณีมีต่อน�งละเวงก็จะไม่มีวันสิ้นสุด ห�กเกิดช�ติหน้�ฉันใดก็ขอให้
ำ
ได้พบกับน�งอีกทุกช�ติไป ห�กน�งละเวงเกิดเป็นห้วงน้� พระอภัยมณีก็จะขอเป็นปล�ที่ได้อยู่ใกล้ชิดน�ง
ห�กน�งละเวงเป็นดอกบัว พระอภัยมณีก็จะขอเป็นแมลงภู่ที่เฝ้�ดอมดมอยู่ไม่ห่�ง ห�กน�งละเวงเป็นถำ้�
พระอภัยมณีก็จะเป็นร�ชสีห์ที่อ�ศัยอยู่ในนั้น พระอภัยมณีจะขอติดต�มรักน�งละเวงไปทุกภพทุกช�ติ
๓) พิโรธวาทัง มีท่วงทำ�นองแสดงคว�มโกรธแค้นเคืองใจ ตลอดจนก�รตัดพ้อต่อว่�
เช่น
เมื่อนั้น ท้�วกะหมังกุหนิงแข็งขัน
ได้ฟังกริ้วโกรธดังเพลิงกัลป์ จึงกระชั้นสีหน�ทประภ�ษไป
ถึงว่�กษัตริย์ทั้งสี่กรุง จะม�ช่วยรบพุ่งเป็นศึกใหญ่
กูก็ไม่ครั่นคร้�มข�มใคร จะหักไปให้เป็นภัสม์ธุลีลง
บทละคร เรื่อง อิเหน�
จ�ก (ห้องสมุดดิจิทัลวัชรญ�ณ, ม.ป.ป.)
บทประพันธ์ข้�งต้นม�จ�กวรรณคดี เรื่อง อิเหน� ตอน ศึกกะหมังกุหนิง เนื้อคว�ม
กล่�วถึงตอนที่ท้�วกะหมังกุหนิงทร�บว่�ท้�วด�ห�ปฏิเสธก�รสู่ขอน�งบุษบ�ให้แก่วิหย�สะกำ�
และท�งกรุงด�ห�ก็เตรียมพร้อมรับศึกโดยแจ้งข่�วไปยังเมืองต่�ง ๆ ในวงศ์อสัญแดหว�ให้ม�ช่วย
เมื่อท้�วกะหมังกุหนิงทร�บดังนั้นจึงรู้สึกโกรธเพร�ะถูกเหยียดหย�ม ลีล�ก�รประพันธ์ในตอนดังกล่�ว
แสดงคว�มเดือดด�ลใจของท้�วกะหมังกุหนิง
๔) สัลลาปังคพิสัย มีท่วงทำ�นองแสดงคว�มโศกเศร้�ครำ่�ครวญ เป็นลีล�แห่ง
คว�มคิดคะนึงรำ�พึงรำ�พัน เช่น
ม�ถึงบ�งธรณีทวีโศก ย�มวิโยคย�กใจให้สะอื้น
โอ้สุธ�หน�แน่นเป็นแผ่นพื้น ถึงสี่หมื่นสองแสนทั้งแดนไตร
เมื่อเคร�ะห์ร้�ยก�ยเร�ก็เท่�นี้ ไม่มีที่พสุธ�จะอ�ศัย
ล้วนหน�มเหน็บเจ็บแสบคับแคบใจ เหมือนนกไร้รังเร่อยู่เอก�
นิร�ศภูเข�ทอง
จ�ก (ห้องสมุดดิจิทัลวัชรญ�ณ, ม.ป.ป.)
