Page 27 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.2
P. 27
27
บทประพันธ์ข้�งต้นม�จ�กวรรณคดี เรื่อง นิร�ศภูเข�ทอง ของสุนทรภู่ กวีพรรณน�
อ�รมณ์คว�มโศกเศร้�ของตนโดยเชื่อมโยงกับสถ�นที่ คือ บ�งธรณี โดยกล่�วว่�เมื่อถึงสถ�นที่แห่งนี้แล้ว
ก็ยิ่งทวีคว�มโศกเศร้�เพิ่มยิ่งขึ้น เนื่องจ�กรู้สึกรันทดใจในโชคชะต�ของตนที่แม้ว่�พื้นธรณีจะกว้�งใหญ่
เพียงใด แต่เมื่อต้องประสบกับคร�วเคร�ะห์ก็ไม่มีที่อยู่ที่ยืน จำ�ต้องเร่ร่อนไปยังที่ต่�ง ๆ ร�วกับนก สร้�ง
คว�มทุกข์เข็ญร�วกับหน�มแหลมทิ่มแทงให้เจ็บชำ้�
๓. คุณค่าด้านสังคม วรรณคดีและวรรณกรรมมีคว�มสัมพันธ์กับสังคมอย่�งใกล้ชิด
เนื่องจ�กผู้แต่งถือเป็นส่วนหนึ่งของสังคม ย่อมนำ�ประสบก�รณ์หรือคว�มรู้สึกนึกคิดที่ได้จ�กสังคม
ม�เสนอไว้ในผลง�น ก�รประพันธ์ไม่ว่�จะเป็นท�งตรงหรือท�งอ้อม (ทวีศักดิ์ ปิ่นทอง, ๒๕๕๖ : ๑๕)
ก�รวิเคร�ะห์คุณค่�ด้�นสังคมจึงเป็นก�รพิจ�รณ�ว่� ผู้แต่งมีก�รแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิต คว�มเชื่อ
ค่�นิยม วัฒนธรรม ขนบธรรมเนียมประเพณี หรือไม่ อย่�งไรบ้�ง สิ่งเหล่�นี้จะแทรกอยู่ในบทประพันธ์
ดังตัวอย่�ง
สิ่งใดในโลกล้วน อนิจจัง
คงแต่บ�ปบุญยัง เที่ยงแท้
คือเง�ติดตัวตรัง ตรึงแน่น อยู่น�
ต�มแต่บุญบ�ปแล้ ก่อเกื้อรักษ�
จ�ก (หนังสืออ่�นกวีนิพนธ์ เรื่อง ลิลิตพระลอ ของกระทรวงศึกษ�ธิก�ร, ๒๕๔๑ : ๔๙)
บทประพันธ์ข้�งต้น ผู้แต่งมีจุดประสงค์เพื่อให้คติเตือนใจท�งพระพุทธศ�สน�
เรื่องของ “อนิจจัง” หรือ “ไม่เที่ยง” ชีวิตของมนุษย์เป็นสิ่งสมมุติ เนื้อคว�มในบทประพันธ์กล่�วว่�
“ทุกสิ่งทุกอย่�งในโลกล้วนไม่เที่ยงเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ คงเที่ยงแท้แน่นอนอยู่ก็แต่บุญและบ�ปเท่�นั้น
ซึ่งเปรียบเสมือนเง�ที่ต�มติดตัวของเร�อยู่ตลอดเวล� เพร�ะฉะนั้นก็แล้วแต่บุญหรือบ�ปจะให้เป็นไป”
มนุษย์จึงควรดำ�เนินชีวิตด้วยคว�มไม่ประม�ท แนวคิดของบทประพันธ์ข้�งต้นจึงเป็นก�รนำ�เสนอ
พุทธปรัชญ�ซึ่งเป็นสิ่งสำ�คัญอย่�งหนึ่งในก�รจรรโลงสังคม
