Page 48 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5

G P P A1 A2 S
๔๙

ื
ี
“...ประเทศชาติอยูในภาวะท่ตองอาศัยความเขมแข็ง เพ่อท่จะใหอยูรอด ประเทศไทยจะอยูไดก็ดวย
ี
ทุกคน ทุกฝายสามัคคีกัน ความสามัคคีนั้นไดพูดอยูเสมอวาตองมี แตอาจจะเขาใจยากวาทําไมสามัคคี
จะทําใหบานเมืองอยูได สามัคคีก็คือ การเห็นแกบานเมือง และชวยกันทุกวิถีทาง เพื่อที่จะสรางบานเมือง
ึ
ใหเขมแข็งดวยการเห็นอกเห็นใจซ่งกันและกัน และทํางานดวยความซ่อสัตยสุจริต ตองสงเสริมงาน
ื
ของกันและกัน และไมทําลายงานของกันและกัน มีเรื่องอะไรใหไดพูดปรองดองกัน อยาเรื่องใครเรื่องมัน
และงานก็ทํางานอยางตรงไปตรงมา นึกถึงประโยชนสวนรวม...”

พระราชดํารัสพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร
พระราชทานในพิธีประดับยศนายตํารวจชั้นนายพล
ณ พระตําหนักจิตรลดารโหฐาน วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ มกราคม ๒๕๑๙
จาก (คลังสารสนเทศของสถาบันนิติบัญญัติ, ๒๕๕๖)

ํ
ี
ั
ประโยคในขอความนี้เห็นไดชัดวาใชการซ้าท้งคําและวลี เชน “ประเทศชาติอยูในภาวะท่ตองอาศัย
ความเขมแข็ง เพื่อที่จะใหอยูรอด ประเทศไทยจะอยูไดก็ดวยทุกคน ทุกฝายสามัคคีกัน ความสามัคคีนั้น
ไดพูดอยูเสมอวาตองมี แตอาจจะเขาใจยากวาทําไมสามัคคีจะทําใหบานเมืองอยูได” เพื่อเนนความหมาย
ใหเขาใจชัดเจน และเพื่อกระตุนความคิด จิตสํานึกของผูฟง

“พระบรมรูปทรงมา ณ พระลานหนาพระท่นั่งอนันตสมาคม เปนพระบรมราชานุสาวรียพระบาท-
ี
สมเด็จพระจุลจอมเกลาเจาอยูหัว รัชกาลท่ ๕ ท่ประชาชนท้งประเทศพรอมใจกันสรางถวายในรัชกาล
ี
ี
ั
ของพระองคขณะยังดํารงพระชนมอยูเมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๑ ถือเปนความมหัศจรรยอยางยิ่ง ประการหนึ่ง
คือ ตามปรกติอนุสาวรียของบุคคลนั้น มักจะสรางภายหลังท่บุคคลนั้นสิ้นชีวิตไปแลว ยกเวน
ี
พระบรมรูปทรงมาแหงเดียวเทานั้น อีกทั้งพระองคยังไดเสด็จพระราชดําเนินเปนประธานเปดพระบรมรูป
ดวยพระองคเอง”

เรียบเรียงจาก (กระทรวงวัฒนธรรม, ศูนยขอมูลกลางทางวัฒนธรรม, ๒๕๕๕)

ขอความนี้มีการละ “พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกลาเจาอยูหัว” ในประโยควา “ขณะยังดํารงพระชนมอยู
เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๑”

“คนเราเมื่อเคราะหรายไมวาจะบายหนาไปทางไหนก็มักเผชิญหนากับภัยอันตรายเสมอเหมือน


ึ
สํานวนข้นตนไมปะรงแตน สํานวนนีเขาใจวา มีความหมายไปในทํานองเดียวกับ หนีเสือปะจระเข คือ
ั


้
หนีภัยอยางหนึ่งนึกวาจะพนกลับตองพบภัยอีกอยางหนึ่ง”
จาก (ฐะปะนีย นาครทรรพ, ๒๕๔๕ : ๔๖)
ขอความนี้ใชการแทนคําวา “สํานวนขึ้นตนไมปะรังแตน” ดวยคําวา “สํานวนนี้” เพ่อจะไดไมตอง
ื
กลาวคําซํ้าอีก