Page 16 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5
P. 16

G    P P  A1 A2 S
                                                                                              ๑๗


                   ๒)  คําพองเสียง คือ คําท่ออกเสียงเหมือนกันแตมีรูปเขียนและความหมายตางกัน คํายืม
                                         ี
          จากภาษาบาลีและภาษาสันสกฤตหลายคําเมื่อรับเขามาดวยระบบเสียงท่แตกตางกัน ทําใหออกเสียง
                                                                       ี
          เหมือนกันในภาษาไทย เชน

                   ขัณฑ   หมายถึง  ภาค  ตอน  ทอน  สวน

                   ขันธ  หมายถึง  ตัว  หมู  กอง  พวก  หมวด
                   ขรรค  หมายถึง   อาวุธสําหรับฟนแทงชนิดหนึ่ง

                                                                     ี
               ๔.  ความนิยมใชภาษาบาลี-สันสกฤต นับเปนอีกหนึ่งอิทธิพลท่สําคัญมากตอคนไทยผใชภาษา
                                                                                         ู
                                              ี
                                   
                                 ื
                                                                                         ี
          ภาษาบาลี-สันสกฤตถูกเช่อวาเปนภาษาท่มีความเปนมงคล มีความหมายดี และมีเสียงทไพเราะ
                                                                                         ่
          จึงสงผลตอความนิยมในดานตาง ๆ เชน การตั้งชื่อบุคคล การนําไปบัญญัติศัพทแทนคําไทยแท
              ✿ ลักษณะของคําที่มาจากภาษาบาลี
               ลักษณะของคําที่มาจากภาษาบาลี มีหลักการสังเกต (กําชัย ทองหลอ, ๒๕๕๖ : ๑๓๘-๑๔๗) ดังนี้

               ๑.  สระในภาษาบาลีมี ๘ ตัว คือ อะ อา อิ อี อุ อู เอ โอ

               ๒.  พยัญชนะในภาษาบาลีมี ๓๓ ตัว ดังนี้

                          แถวที่
                พยัญชนะวรรค        แถวที่ ๑    แถวที่ ๒     แถวที่ ๓    แถวที่ ๔    แถวที่ ๕
                   วรรค กะ            ก           ข            ค           ฆ            ง

                   วรรค จะ            จ           ฉ            ช           ฌ           ญ

                   วรรค ฏะ            ฏ           ฐ            ฑ           ฒ           ณ

                   วรรค ตะ            ต           ถ            ท           ธ           น

                   วรรค ปะ            ป           ผ            พ           ภ           ม

                   เศษวรรค       ย   ร   ล   ว   ส   ห   ฬ    ํ



               ๓.  ตัวสะกดในภาษาบาลีจะมีความเครงครัด จะตองเปนไปตามหลักการตอไปนี้
                 พยัญชนะวรรคท่ใชเปนตัวสะกดจะใชไดเฉพาะพยัญชนะแถวท่ ๑ แถวท่ ๓ และแถวท่  ๕
                                                                                            ี
                                                                                ี
                                                                        ี
                                 ี
         ของวรรคเทานั้น นอกนั้นเปนตัวสะกดไมได โดยภาษาบาลีจะตองมีตัวสะกดและตัวตามเปนไปตาม
         หลักเกณฑ ดังนี้
                                    ี
                  ◗  พยัญชนะแถวท่ ๑ เปนตัวสะกด พยัญชนะแถวท่ ๑ หรือแถวท่ ๒ ในวรรคเดียวกัน
                                                                              ี
                                                                  ี
         ตามหลัง  เชน  สักกะ  สักขี  ปจจัย  มัจฉา  อัตตา วัตถุ ปปผาสะ
                                                                              ี
                                                                  ี
                                    ี
                  ◗ พยัญชนะแถวท่ ๓ เปนตัวสะกด พยัญชนะแถวท่ ๓ หรือแถวท่ ๔ ในวรรคเดียวกัน
         ตามหลัง  เชน อัคคี  พยัคฆ  วิชชา  มัชฌิมา  วุฑฒิ  ลัทธิ  คัพภะ
   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21