Page 15 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5
P. 15

๑๖      G G  P   A1 A2 S
                           อิทธิพลของภาษาตางประเทศและภาษาถิ่น





           ตัวชี้วัดระหวางทาง

             วิเคราะหอิทธิพลของภาษาตางประเทศและภาษาถิ่น (ท ๔.๑ ม. ๔-๖/๕)


               การยืมภาษาตางประเทศเขามาในภาษาไทยดวยสาเหตุปจจัยตาง ๆ เชน ดานการเมือง วัฒนธรรม
                                                                       ี
                                      ู
                                                                                         ี
          การติดตอคาขาย การรับความรและวิทยาการสมัยใหม การยืมภาษาท่ปรากฏจํานวนมากท่สุด คือ
          การยืมคํา เมื่อรับคําภาษาตางประเทศเขามาใชในภาษาไทยแลวนั้น ไมใชแคคําท่ยืมเขามาจะตองปรับ
                                                                              ี
          ใหเขากับภาษาไทยเทานั้น แตยังมีอิทธิพลตอลักษณะและระบบดั้งเดิมในภาษาไทยดวย

            อิทธิพลของภาษาตางประเทศที่มีตอภาษาไทย



                อิทธิพลของภาษาบาลี-สันสกฤต

               อิทธิพลของการยืมคําภาษาบาลี-สันสกฤตท่มีตอภาษาไทย มีดังนี้ (อรรถวิทย รอดเจริญ, ๒๕๖๖ : ๗๓)
                                                  ี
               ๑.  การใชตัวสะกด การยืมภาษาบาลี-สันสกฤตทําใหมีคําไทยสะกดไมตรงตามมาตราเพิ่มมากขึ้น
          ตางจากเดิมที่คําไทยแทมักจะสะกดตรงตามมาตรา

               ๒.  การใชตัวการันต คําไทยจํานวนมากเปนคําพยางคเดียว จึงไมคอยปรากฏตัวการันต กลาวคือ

                           ื
                                    ั
                                                               ี
                           ่
                                             ั
                                                ี
                                                               ่
                                                         
                        
                                                                           
                                                                                       
          คําไทยไมตองใชเครองหมายทณฑฆาตตดเสยงอักษรทายคําทไมตองการใหออกเสียง แตภาษาบาลี-
                   
                                                                   
                    ั
                                                        ี
          สันสกฤตมีท้งคําพยางคเดียวและหลายพยางค คําใดท่ภาษาไทยรับมาแลวไมออกเสียงตัวอักษรทายคํา
          ก็จะเขียนเครื่องหมายทัณฑฆาตกํากับ เชน
                   จนฺทร     ไทยเขียน     จันทร
                   องฺค    ไทยเขียน       องค
               ๓.  การเพิ่มจํานวนคํา ภาษาไทยมีศัพทที่ใชเพิ่มขึ้นในลักษณะตาง ๆ ดังนี้
                   ๑)  คําไวพจน  คือ คําท่มีรูปเขียนตางกันแตมีความหมายเหมือนกันสวนใหญรับมาจาก
                                        ี
          ภาษาบาลีและภาษาสันสกฤต สงผลใหเลือกใชศัพทไดตามความตองการ สื่อความหมายอยางเดียวกัน
          แตใชในโอกาสที่ตางกัน (จิรวัฒน เพชรรัตน และอัมพร ทองใบ, ๒๕๖๖ : ๒๙๗-๓๐๐) เชน
                   ชาง         กุญชร  สาร  กรี กริณี  คช  หัตถี   ไอยรา

                   แผนดิน    ธรณี พสุธา ธาตรี ปฐพี มณฑล เมทนี
                   ปาไม       อรัญ  พนา  พนาลี  พนัส  ชัฏ  ไพรสณฑ
   10   11   12   13   14   15   16   17   18   19   20