Page 56 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 56
P A1 A2 S
G G P 57
่
้
ำ
้
้
ิ
ิ
่
เสียงชะนีเหนี่ยวไม้ไหหาละหอยโหย พระกำาลังนางก็อดโรยพไรรารอง พระสุรเสียงเธอกูก้องกังวานดง
ี
เทพเจ้าทุกพระองค์กอดพระหัตถ์เง่ยพระโสตสดับสาร พระเยาวมาลย์เธอเท่ยวหาพระลูก พระนางเธอ
ี
ุ
่
ั
็
ุ
่
ี
ำ
ุ
่
้
ี
ี
เสวยทกข์แสนเขญ ต้งแต่ยามเย็นจนรงเช้าก็สุดสินทจะเท่ยวค้น ทกตาแหน่งแหงละสามหนเธอเท่ยวหา
ี
ปณฺณรสโยชนมคฺคำ ถ้าจะคล่คลายขยายมรคาก็ได้สิบห้าโยชน์โดยนิยม นางจ่งเซซังเข้าไปส่ ู
ึ
พระอาศรมบังคมบาทพระภัสดา ประหนึ่งว่าชีวาจะวางวายทาลายล่วง สองพระกรเธอข้อนทรวง
ำ
ำ
ทรงพระกันแสงครวญคร่าแล้วราพันว่า โอ้เจ้าดวงสุริยันจันทรท้งคู่ของแม่เอ่ย แม่ไม่ร้เลยว่าเจ้าจะหนี
ำ
ู
ั
ี
ู
ู
ู
พระมารดาไปส่พาราใดไม่ร้ท่ หรือจะข้ามนทีทะเลวนหิมเวศประเทศทิศแดนใด ถ้าร้แจ้งประจักษ์ใจ
แม่ก็จะตามเจ้าไปจนสุดแรง นี่ก็เหลือท่แม่จะเท่ยวแสวงสืบเสาะหา เมื่อเช้าแม่จะเข้าไปส่ป่า
ี
ี
ู
ั
ั
พ่อชาลีแม่กัณหายังทูลส่ง แม่ยังกลับหลังมาโลมลูบจูบกระหม่อมจอมเกล้าท้งสองรา กลิ่นยังจับ
นาสาอยู่รวยร่น โอ้พระลูกข้านี้จะไม่คืนเสียแล้วกระมังในคร้งนี้ กัณหาชาลีลูกรักแม่ นับวันแต่ว่า
ื
ั
จะแลลับล่วงไปเสียแล้วและหนอ ใครจะกอดพระศอเสวยนมผทมด้วยแม่เล่า ยามเมื่อแม่จะเข้า
ุ
ท่บรรจถรณ์ เจ้าเคยเคียงเรียงหมอนนอนแนบข้างทุกราตรี แต่นี้แม่จะกล่อมใครให้นิทรา โอ้แม่อ้มท้อง
ี
ั
ประคองเคียงเลี้ยงเจ้ามา ก็หมายมั่นสาคัญว่าจะได้อยู่เป็นเพ่อนยากจะฝากผีพ่งลูกท้งสองคน
ื
ึ
ำ
่
ู
มิร้ว่าจะกลับวิบัติพลัดพรากไม่เป็นผลให้อาเพศผิดประมาณ เจ้าเอาแตห่วงสงสารนี่หรือมาสวมคล้อง
ให้แม่นี้ติดต้องข้องอยู่ด้วยอาลัย เจ้าท้งช่อและโฉมไว้ให้เปล่าอกในวิญญาณ์ เมื่อเช้าแม่จะเข้าไป
ิ
ื
ส่ป่ายังได้เห็นหน้าเจ้าอยู่หลัด ๆ ควรและหรือมาสลัดแม่นี้ไว้ เหมือนจะเตือนให้แม่นี้บรรลัยเสียจริงแล้ว
ู
ั
ควรจะสงสารเอ่ยด้วยนางแก้วกัลยาณี น้อมพระเกศีลงทูลถาม หวังจะติดตามพระลูกรักท้งสองรา
ื
ั
ั
กราบถวายบังคมลาลุกเล่อน เขยื้อนยกพระบาทเยื้องย่าง พระกายนางให้เสียวสั่นหว่นไหวไปท้งองค์
ดุจชายธงอันต้องกำาลังลมอยู่ลิ่ว ๆ สิ้นพระแรงโรยเธอโหยหิวระหวยทรวง พระศอเธอหงุบง่วง
ี
ั
ดวงพระพักตร์เธอผิดเผือดให้แปรผัน จะทูลส่งก็ยังมิทันท่ว่าจะทูลเลย แต่พอตรัสว่าพระคุณเจ้าเอ๋ย
คำาเดียวเท่านั้นก็หายเสียงเอียงพระกายบ่ายศิโรเพฐน พระเนตรหลับหับพระโอษฐ์ลงทันท ี
์
ี
ิ
ฺ
ี
ุ
้
วสญญ หุตฺวา นางก็ถึงวิสัญญีสลบลงตรงหนาฉาน ปานประหนึ่งว่าพ่มฉัตรทองอันต้องสายอสนฟาด
ั
ขาดระเนนเอนแล้วก็ล้มลงตรงหน้าพระที่นั่งเจ้านั้นแล
