Page 53 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5

54 G G P A1 A2 S
P

่
ั
ั
ำ
ี
เมือสมเด็จพระมัทร เธอกราบทูลพระราชสามีสกเทาใด ๆ ท้าวเธอมิได้ตรัสปราศรยจานรรจา
่
นางยิ่งกลุ้มกลัดขัดอุราผะผ่าวร้อน ข้อนพระทรวงทรงพระกันแสงว่าเจ้าแม่เอ่ย แม่มิเคยได้เคืองแค้น
ื
ี
ั
ั
ำ
เหมือนหนึ่งคร้งนี้ เมื่อจากบุรทุเรศมา ก็พร้อมหน้าท้งลูกผัวเป็นเพ่อนทุกข์ สาคัญว่าจะเป็นสุข
ั
ั
ประสายากเมื่อยามจน คร้นลูกหายท้งสองคนก็สิ้นคิด บังคมทูลพระสามีก็มิได้ตรัสปรานีแต่สักนิด
สักหน่อยหนึ่ง ท้าวเธอก็ขังขึงตึงพระองค์ ดูเหมือนทรงพระขัดเคืองเต็มเดือดด้วยอันใด นางก็
เศร้าสร้อยสลดพระทัย ดั่งเอาเหล็กแดงมาแทงใจให้เจ็บจิตนี่เหลือทน อุปมาเหมือนคนไข้หนัก
แล้วมิหนำา ยังแพทย์เอายาพิษมาวางซำ้าให้เวทนา เห็นชีวานี้คงจะไม่รอดไปสักกี่วัน พระคุณเอ่ย
ื
ั
ู
เม่อแรกจากไอศวรรย์มาอย่ดง ก็ปลงจิตมิได้คิดเป็นจิตสอง หวังว่าจะเป็นเกือกทองฉลองบาทยุคลท้งค ่ ู
่
ั
่
แหงพระคุณผว กวาจะสินบญตวตายตามไปเมืองผ อนิจจาเอ่ยวาสนามัทรไม่สมคะเนแล้ว
ี
ี
ั
้
ุ
ึ
ั
พระทูลกระหม่อมแก้วจ่งชิงชังไม่พูดจา ท้งลูกรักดังแก้วตาก็หายไป อกเอ๋ยจะอยู่ไปไยให้ทนเวทนา
อุปมาเสมือนหนึ่งพฤกษาลดาวัลยย่อมจะอาสัญลงเพราะลูกเป็นแท้เท่ยง ถ้าแม้นพระองค์ไม่ทรงเลี้ยง
์
ี
มัทรีไว้ จะน่งมัธยัสถ์ตัดเยื่อใยไม่โปรดบ้าง ก็จะเห็นแต่กเลวระร่างซากศพของมัทรีอันโทรมตาย
ิ
กายกลิ้งอยู่กลางดง เสียเป็นมั่นคงนี้แล้วแล
อถ มหาสตฺโต สมเด็จพระราชสมภาร เมื่อได้สดับสารพระมัทร ี
ร่ายยาว
เรื่อง มหาเวสสันดรชาดก เธอแสนวิโยคโศกศัลย์สุดกำาลัง ถึงแม้นจะมิตรัสแก่นางมั่งจะมิเป็นการ
กัณฑ์มัทรี (๓)
ึ
ื
ำ
จาจะเอาโวหารการหึงเข้ามาหักโศกให้เส่อมลง จ่งเอ้อนโองการตรัสประภาษ
ื
ำ
ว่า นนุ มทฺทิ ดูกรนางนาฏพระน้องรัก ภทฺเท เจ้าผู้มีพักตร์อันผุดผ่องเสมือนหนึ่งเอาน้าทองเข้ามาทาบทับ
็
ื
ื
ุ
็
ประเทืองผิว ราวกะว่าจะลอยลิ่วเล่อนลงจากฟ้าใครได้เหนเปนขวัญตาเต็มหลงละลายทกข์ปลุกเปล้อง
อารมณ์ชายให้เชยช่น จะนั่งนอนเดินยืนก็ต้องอย่างวราโรหา พร้อมด้วยเบญจางคจริตรูปจาเริญโฉม
ื
ำ
ประโลมโลกล่อแหลมวิไลลักษณ์ ราชปุตฺตี ประกอบไปด้วยเชื้อศักดิ์สมมุติวงศ์พงศ์กษัตรา เออก็เมื่อเช้า
ั
เจ้าจะเข้าป่าน่าสงสาร ปานประหนึ่งว่าจะไปมิได้ ทาร้องไห้ฝากลูกมิร้แล้ว คร้นคลาดแคล้วเคล่อนคล้อย
ื
ำ
ู
ำ
ึ
เข้าสู่ดง ปานประหนึ่งว่าจะหลงลืมลูกสละผัว ต่อมืดมัวจ่งกลับมา ทาเป็นบีบนำ้าตาตีอกว่าลูกหาย
ใครจะไม่ร้แยบคายความคิดหญิง ถ้าแม้นเจ้าอาลัยอยู่ด้วยลูกจริง ๆ เหมือนวาจา ก็จะรีบกลับเข้ามา
ู
แต่วี่วันไม่ทันรอน เออนี่เจ้าเที่ยวพเนจรนอนตามสนุกใจ ชมนกชมไม้ในไพรวันสารพันที่จะมี ทั้งฤๅษีสิทธิ์
ู
วิทยาธรคนธรรพ์เทพารักษ์ผ้มีพักตร์อันเจริญ เห็นแล้วก็น่าเพลิดเพลินไม่เมินได้ หรือเจ้าปะผลไม้
ึ
ประหลาดรสสดสุกทรามเสวยไม่เคยกิน เจ้าฉวยชิมชอบล้นก็หลงฉันอยู่จ่งช้า อุปมาเสมือนหนึ่งภุมริน
ิ
บินวะว่อน เท่ยวซับซาบเอาเกสรสุคนธมาเลศ พบดอกไม้อันวิเศษต้องประสงค์หลงเคล้าคลึงรส
ี
่
ั
ี
จนลืมรง เข้าเถื่อนเจ้าลืมพร้าได้หน้าแล้วลืมหลังไม่แลเหลียว เท่ยวทอดประทับมากลางทาง อันวา
พระยานางสิเป็นหน่อกษัตริย์จะไปไหนก็เคยมีแต่กลดกั้น พานจะเกรงแสงพระสุริยันไม่คลาเคลื่อน
เจ้ารักเดินด้วยแสงเดือนชมดาวพลาง ได้นำ้าค้างกลางคืนชื่นอารมณ์สมคะเน พอมาถึงก็ทาเส
ำ
ู
ี
ข้นเสียงเล่ยงเลี้ยวพาโลว่าลูกหาย เออนี่เจ้ามิหมายว่าใคร ๆ ไม่ร้ทันกระนั้นกระมัง หรือเจ้าเห็นว่าพ่นี ้
ี
ึ
เป็นชีอดจิตคิดอนิจจังท้งพยศอดอารมณ์เสีย เจ้าเป็นแต่เพียงเมียควรหรือมาหมิ่นได้ ถ้าแม้นพ่อยู ่
ิ
ี