Page 52 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 52
P
G G P A1 A2 S 53
ั
ิ
่
ได้ความยากย่างเท้าลงเหยียบดิน ร้นก็มิได้ไต่ไรก็มิได้ตอม เจ้าเคยฟังแต่เสียงพ่เลี้ยงเขาขบกลอม
ี
่
ำ
ำ
บาเรอด้วยดุริยางค์ ยามบรรทมธุลีลมก็มิได้พัดมาแผ้วพาน แม่ส้พยาบาลบารุงเจ้าแต่เยาว์มา เจามิได้หาง
ู
้
ี
พระมารดาสักหายใจ โอความเข็ญใจในคร้งน้น่เหลือขนาด ส้นสมบัติพลัดญาติยังแต่ตัวต้องไปหา
ั
ี
ิ
ี
ั
มาเล้ยงลูกและเลี้ยงผัวทุกเวลา แม่มาสละเจ้าไว้เป็นกำาพร้าท้งสององค์ หสาว เสมือนหนึ่งลูกหงส ์
ำ
ิ
้
้
์
้
เหมราชปักษน ปราศจากมุจลินทไปตกคลุกในโคลนหนอง สินสีทองอันผ่องแผว แม่กลับเขามา
ี
ั
ื
ถึงแล้วได้เชยชมช่นสบาย ท่เหนื่อยยากก็เสื่อมหายคลายทุกข์ทุเลาลง ลืมสมบัติท้งวงศาในวังเวียง
ำ
โอแต่ก่อนเอยแม่เคยได้ยินแต่เสียงเจ้าเจรจาแจ้ว ๆ อยู่ตรงนี้ อิท ปทวลญฺชำ นั่นก็รอยเท้าพ่อชาล ี
ั
นี่ก็บทศรีแม่กัณหาพระมารดายังแลเห็น โน่นก็กรวดทรายเจ้ายังรายเล่นเป็นกอง ๆ สิ่งของท้งหลาย
ำ
ื
ั
เป็นเคร่องเล่นยังเห็นอยู่ น ทิสฺสเร แต่ลูกรักท้งคู่ไปอยู่ไหนไม่เห็นเลย อย โส อสฺสโม โอพระอาศรม
เจ้าเอ๋ยน่าอัศจรรย์ใจ แต่ก่อนดูนี่สุกใสด้วยสีทอง เสียงเนื้อนกนี่ร่าร้องสาราญรังเรียกคู่คูขยับขัน
ำ
ำ
ั
ิ
ั
ื
ท้งจักจ่นพรรณลองไนเรไรร้องอยู่หร่ง ๆ ระเร่อยโรย โหยสำาเนียงดั่งเสียงสังคีตขับประโคมไพร
ั
โอเหตุไฉนเหงาเงียบเมื่อยามนี้ ท้งอาศรมก็หมองศรีเสมือนหนึ่งว่าจะเศร้าโศก เออชะรอยว่า
พระเจ้าลูกจะวิโยคพลัดพรากไปจากอกพระมารดาเสียจริงแล้วกระมังในครั้งนี้
นางก็กลับเข้าไปทูลพระราชสามีด้วยสงสัยว่า พระพุทธเจ้าข้าประหลาดใจกระหม่อมฉัน อันสองกุมาร
่
ไปอยูไหนไม่แจงเหตุ หรอพากันไปเท่ยวลับพระเนตรนอกตาแหน่ง สิงหสัตว์ท่รายแรงคะนองฤทธ์ ิ
้
ี
ื
ี
ำ
์
้
มาพานพบขบกัดตัดชีวิตพระลูกข้าพาไปกินเป็นอาหาร ถึงกระนั้นก็จะพบพานซึ่งกเลวระร่าง มิเลือดก็เนื้อ
ี
ำ
ู
ิ
จะเหลืออยู่บ้างสักส่งอัน แต่พอแม่ได้ร้สาคัญว่าเป็นหรือตาย สุดท่แม่จะมุ่งหมายสุดประมาณแล้ว
ึ
ึ
จ่งตรัสว่าโอ้เจ้าแว่นแก้วส่องสว่างอกของแม่เอ่ย แม่เคยได้รับขวัญเจ้าทุกเวลา เป็นไรเล่าเจ้าจ่งไม่มาเหมือน
ทุกวัน มตา หรือว่าพระลูกเจ้าอาสัญสูญสิ้นพระชนมาน อยู่ในป่าพระหิมพานต์นี้แล้วแล
