Page 34 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 34
35
ภาษาถิ่นในวรรณคดีและวรรณกรรม
ี
สังคมไทยมีภาษาไทยมาตรฐานเป็นภาษากลางท่ใช้ในการสื่อสารทางราชการและการศึกษา
ี
ท่วประเทศและยังมีภาษาถิ่นหลากหลาย ภาษาถิ่นเป็นภาษาท่ใช้สื่อสารกันในกลุ่มชนและในท้องถิ่น
ั
ที่อาศัยอยู่ ซึ่งภาษาของคนแต่ละท้องถิ่นจะแตกต่างกันไปตามวัฒนธรรม นอกจากภาษาถิ่นจะเป็นเครื่องมือ
ื
ใช้ส่อสารระหว่างมนุษย์ในท้องถิ่นนั้นแล้ว ยังใช้สร้างสรรค์วรรณคดีและวรรณกรรม สามารถถ่ายทอด
เรื่องราวทางวัฒนธรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่น ภาษาถิ่นจึงเป็นเอกลักษณ์ของวัฒนธรรมท้องถิ่นและชุมชน
การเรียนร้ภาษาถิ่นจะทาให้เข้าใจวัฒนธรรมท้องถิ่น สามารถเรียนร้ประเพณีและวรรณกรรม
ำ
ู
ู
ท้องถิ่นได้ดียิ่งขึ้น เป็นกุญแจไขระบบวิธีคิดของผู้คน เก็บบันทึกองค์ความรู้ และช่วยในการสืบค้นข้อมูล
ด้านประวัติศาสตร์ได้เป็นอย่างดี
ตัวอย่าง
ภาษาถิ่นที่ปรากฏในไตรภูมิพระร่วง
...ผิเมื่อปลาตัวชื่อติมิรปิงคล อันยาวได้ ๕๐๐ โยชน์นั้น ติงปีกซ้ายติงปีกขวาก็ดี แลตง
ิ
ำ
ปลายหางก็ดี ติงหัวก็ดี น้าสมุทรนั้นก็สะเทือนตีฟองดั่งหม้อแกงเดือดไปไกลได้ ๔๐๐ โยชน์...
จาก (ไตรภูมิกถา หรือไตรภูมิพระร่วง, ๒๕๖๒ : ๔๘)
“ติง” ปรากฏใช้ในภาษาถิ่นอีสาน หมายถึง เคลื่อนไหว ขยับ
...แลจำาพวกหนึ่งนั้นไส้มีตนสูงได้ ๑ คาพยุต ๑ ดุจเดียว แต่ว่ามีรูปนั้นต่าง ๆ กันแล มีหน้า
บ่มิงาม ท้องยานฝีปากใหญ่ แลมีเล็บตีนเล็บมืออันรี แลมีตานั้นฝั่งตาต่า สูง หลังหัก จมูกเบี้ยว ใจกล้า
ำ
หน้าแข็ง แรงมักเคียดมักฟุนแก่กาล...
จาก (ไตรภูมิกถา หรือไตรภูมิพระร่วง, ๒๕๖๒ : ๖๙)
“บ่” ปรากฏใช้ในภาษาถิ่นเหนือและถิ่นอีสาน หมายถึง ไม่
“เคียด” ปรากฏใช้ในภาษาถิ่นอีสาน หมายถึง โกรธ
