Page 31 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 31
32
ั
ำ
พิโรธวาทง มีท่วงทานองแสดงความโกรธแค้นเคืองใจ ตลอดจนการตัดพ้อ
ต่อว่า เช่น
เอออุเหม่นะมึงชิช่างกระไร
ทุทาสสถุลฉะนี้ไฉน ก็มาเป็น
ศึกบถึงและมึงก็ยังมิเห็น
จะน้อยจะมากจะยากจะเย็น ประการใด
อวดฉลาดและคาดแถลงเพราะใจ
ขยาดขยั้นมิทันอะไร ก็หมิ่นกู
สามัคคีเภทคำาฉันท์ ของชิต บุรทัต
จาก (หนังสืออ่านกวีนิพนธ์สามัคคีเภทคำาฉันท์ ของกระทรวงศึกษาธิการ,
สำานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, ๒๕๔๙ : ๑๐)
้
์
้
้
ั
์
ู
บทประพนธขางตนแสดงอารมณโกรธของพระเจาอชาตศัตรทมีตอวสสการพราหมณ ์
ั
่
่
ี
หลังจากท่วัสสการพราหมณ์ทูลทัดทานมิให้พระเจ้าอชาตศัตรูยกทัพไปตีแคว้นวัชชี การทัดทาน
ี
ี
ั
คร้งนี้เป็นกลอุบายท่ท้งคู่วางเอาไว้เพ่อเป็นแผนให้วัสสการพราหมณ์เข้าไปทาลายความสามัคคีของ
ั
ำ
ื
เหล่ากษัตริย์ลิจฉวี โดยกล่าวว่า เป็นถึงพราหมณ์แต่ความคิดไม่ต่างจากทาสชั้นเลว แม้สงครามจะยัง
ั
ไม่เกิดขึ้นและยังมิได้เห็นกำาลังของข้าศึกว่ามากน้อยหรือยากเย็นประการใดก็เกรงกลัวเสียแล้ว ท้งยัง
ั
กล่าววาการทวัสสการพราหมณ์ทดทานตนในคร้งนี้เป็นเพราะว่าอวดฉลาดแต่แท้จริงแล้วขลาดเขลา
่
่
ั
ี
ึ
ซ่งเท่ากับการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ บทประพันธ์ข้างต้นปรากฏถ้อยคำาท่แสดงอารมณ์โกรธ เช่น
ี
การอุทานว่า “เอออุเหม่” การใช้สรรพนาม “กู” “มึง” ลีลาการประพันธ์ในลักษณะเช่นนี้จึงให้รสวรรณคดีไทย
แบบพิโรธวาทังแก่ผู้อ่าน
ำ
สัลลาปังคพิสัย มีท่วงทานองแสดงความโศกเศร้าคร่าครวญ เป็นลีลาแห่ง
ำ
ความคิดคะนึงรำาพึงรำาพัน เช่น
โอ้สังเวชวาสนานิจจาเอ๋ย
จะมีคู่มิได้อยู่ประคองเชย ต้องละเลยดวงใจไว้ไกลตา
ถึงทุกข์ใครในโลกที่โศกเศร้า ไม่เหมือนเราภุมรินถวิลหา
จะพลัดพรากจากกันไม่ทันลา ใช้แต่ตาต่างถ้อยสุนทรวอน
นิราศเมืองแกลง ของสุนทรภู่
จาก (ชีวิตและงาน ของสุนทรภู่ ฉบับกรมศิลปากรตรวจสอบชำาระใหม่ ของกรมศิลปากร, กองวรรณกรรม
และประวัติศาสตร์, ๒๕๔๓ : ๓๓)
