Page 22 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5
P. 22

G G  P   A1 A2 S
                                                                                              ๒๓


              อิทธิพลของภาษาญี่ปุน


                                           ี
                                         ุ
                                       ี
               อิทธิพลของการยืมคําภาษาญ่ปนท่มีตอภาษาไทย ดังนี้ (อรรถวิทย รอดเจริญ, ๒๕๖๖ : ๒๖๙-๒๗๐)
                              ุ
                                 ี
                            ี
                                                                                   ี
               ๑.  คําภาษาญ่ปนท่นํามาใชในภาษาไทยมักใชเปนคําทับศัพท  เปนคําท่สะทอนสังคม
          และวัฒนธรรมญี่ปุน เชน โชกุน ซามูไร
                                                                                      ื
                                            ุ
                                                                                  ี
                                           ี
                                               ี
                                                                  ี
               ๒.  ความสัมพันธระหวางไทย-ญ่ปนท่เขามาลงทุนทางธุรกิจท่ไทยทําใหมีคํายืมท่เปนช่อของสินคา
          ปรากฏในภาษาไทยและเปนที่รูจักจํานวนมาก เชน โตโยตา คาวาซากิ ฟูจิ ยามาฮา คูโบตา อีซูซุ
            ตัวอยางคําที่มาจากภาษาญี่ปุน
               เซ็นเซ        เท็มปูระ     ซาชิมิ        สึนามิ       วาซาบิ

               คาบูกิ        คาราโอเกะ    โมจิ          ซาบะ         ซูโม
               คาราเต       ยูโด         ชินโต         เกอิชา       สุกียากี้



                                                               ี
                                                      ื
                            ี
                                                                                           ั
               นอกจากภาษาท่กลาวมาขางตนแลว ยังมีภาษาอ่นอีกมากท่รับเขามาในภาษาไทย เชน ภาษาฝร่งเศส
                              ี
                                                                                             ิ
                                                          
                                                             ั
                                                                                          ิ
                                                      ิ
                                                   ิ
                            
          ภาษาพมา ภาษาเปอรเซย ภาษาเกาหลี และยังมีอทธพลตอลกษณะของภาษาไทยเชนเดียวกัน อทธพล
                                      ํ
                                    ่
                                    ิ
           ่
           ี
                                                                                     ่
          ททกภาษามีรวมกัน คือ การเพมจานวนของคําในภาษาไทย การเพมคําหลายพยางค คําทสะกดไมตรง
                                                                                     ี
                                                                  ิ
                     
                                                                  ่
            ุ
                           ึ
                                                   ี
                         ิ
          มาตรา และการเพ่มข้นของหนวยเสียงพยัญชนะท่ไมปรากฏมากอนในภาษาไทย (อรรถวิทย รอดเจริญ,
                               ั
          ๒๕๖๖ : ๒๕๗-๒๗๙) ท้งนี้เมื่อรับเขามาในภาษาไทยแลว ก็ตองเกิดการปรับและเปลี่ยนแปลงใหเขากัน
          อาจกลาวไดวาทั้งภาษาไทยและภาษาตางประเทศลวนมีอิทธิพลซึ่งกันและกัน
            อิทธิพลของภาษาถิ่นที่มีตอภาษาไทย
               ความหลากหลายของสังคมและวัฒนธรรมไทยสงผลใหภาษาไทยนั้นมีความหลากหลายตามไปดวย
                                                                   ั
          เนื่องจากในประเทศไทยมีกลมชนในทองถิ่นตาง ๆ ท่ผสมผสานท้งเช้อชาติ ศาสนา และวัฒนธรรม
                                                                      ื
                                   ุ
                                                        ี
                                                                               ี
          สงผลใหการใชภาษาในแตละถิ่นฐานหรือบริเวณแตกตางกันไป และเกิดภาษาท่มีลักษณะเฉพาะตัว
          ของแตละทองถิ่น เรียกวา ภาษาถิ่น
               ภาษาไทยถิ่น จัดเปนภาษายอยในภาษาไทยที่แตละพื้นที่ใชติดตอสื่อสารกัน โดยแบงตามลักษณะ
          ทคลายคลึงกันเปน ๔ กลุม พดกันใน ๔ ภาค ไดแก ภาษาถินเหนือ ภาษาถินอีสาน ภาษาถิ่นใต และ
                                                                                           
                                
                                                                          ่
                                                             ่
           ่
           ี
                                   ู
                        ั
          ภาษาถิ่นกลาง ท้งนี้ไดกําหนดใหภาษาถิ่นกลางกรุงเทพเปน ภาษาไทยมาตรฐาน กลาวคือ ภาษาไทย
          สําเนียงกรุงเทพถูกจัดใหใชเปนภาษากลางในการติดตอทางงานราชการและงานดานการศึกษา
   17   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27