Page 23 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5
P. 23

๒๔      G    P P  A1 A2 S



            อิทธิพลของภาษาถิ่นที่มีตอภาษาไทยมาตรฐาน


                                                                   ี
                                       ี
               นอกจากภาษาตางประเทศท่เขามามีอิทธิพลตอภาษาไทยดังท่กลาวมาขางตนแลว ภาษาไทยถิ่น
                                                          ั
          ท่จัดเปนภาษายอยของภาษาไทยและมีการใชกระจายท่วภูมิภาคของประเทศ ก็ยังสงผลตอการใช
           ี
          ภาษาไทยหรืออาจเรียกวาภาษาไทยมาตรฐานดวยเชนกัน ดังนี้ (บรรทัดฐานภาษาไทย เลม ๔ : วัฒนธรรม
          การใชภาษาไทย ของกระทรวงศึกษาธิการ, สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, สํานักวิชาการ-

          และมาตรฐานการศึกษา, สถาบันภาษาไทย, ๒๕๕๒ : ๓๙-๔๐)
               ๑.  ระบบเสียงในภาษามาตรฐาน ภาษาไทยมาตรฐานและภาษาไทยถิ่นอาจมีหนวยเสียงพยัญชนะ

                            ี
                                                                 ื
          สระ และวรรณยุกตท่ตางกัน ทําใหสงผลตอการใชภาษาในการส่อสาร เชน ภาษาถิ่นหลายถิ่นจะไมมี
                                ํ
          เสียง /ร/ และเสียงควบกล้ากับ ร และ ล ภาษาไทยถิ่นอีสานจะมีหนวยเสียงสระประสม ๒ หนวย คือ
          อัว และ เอีย ไมปรากฏเสียง เอือ หรือภาษาไทยถิ่นหลายถิ่นจะมีเสียงวรรณยุกตมากกวา ๕ เสียง ซึ่งจะ
          ตางจากภาษาไทยมาตรฐาน ทําใหผท่ใชท้งภาษาไทยถิ่นและภาษาไทยมาตรฐานอาจจะออกเสียง
                                          ู
                                           ี
                                               ั
          บางหนวยเสียงในภาษามาตรฐานไดยาก

               ๒.  การสรางคําในภาษาไทย มีคําภาษาถิ่นปรากฏในการสรางคําซอน โดยมักจะซอนกับ
          ภาษาไทยถิ่นกลาง ท้งคําภาษาถิ่นและคําภาษาไทยกลางชวยในการแปลและอธิบายความหมายซ่งกัน
                                                                                            ึ
                            ั
          และกัน เชน
                   ◗  แปดเปอน คําวา “แปด” เปนคําภาษาถิ่นอีสาน แปลวา เปอน

                   ◗  แกเฒา คําวา “เฒา” เปนคําภาษาถิ่นเหนือ แปลวา แก
                   ◗  ชดใช คําวา “ชด” เปนคําภาษาถิ่นใต แปลวา ใช


                           ี
               ๓.  คําศัพทท่ปรากฏในวรรณคดีไทย คําไทยท่เคยปรากฏในวรรณคดีไทยโบราณในปจจุบัน
                                                         ี
          ไมปรากฏหรอเลิกใชในภาษามาตรฐานแลว แตในภาษาถินบางถิ่นยังมีคําเหลานั้นใชในการติดตอสื่อสาร
                                                 
                                                         ่
                    ื
          หรือสนทนากันอยู การศึกษาภาษาถิ่นก็จะทําใหเขาใจคําศัพทที่ปรากฏในวรรณคดีโบราณไดดียิ่งขึ้น เชน
          ศิลาจารึก ลิลิตพระลอ ลิลิตยวนพาย มหาชาติคําหลวง และยังเห็นความสัมพันธระหวาภาษาไทยถิ่น
          กับวรรณคดีอีกดวย

                    ั
               ๔.  วฒนธรรมทองถิน ภาษาถิ่นมีความสัมพันธกับวัฒนธรรมทองถิ่น เพราะในแตละทองถิ่น
                                 ่
                              
          จะมีวัฒนธรรมและประเพณีเฉพาะตัว ภาษาถิ่นจึงถูกนําเสนอผานถอยคํา บทเพลง สํานวน สุภาษิต
                                                                  ื
          คําพังเพย ท่สัมพันธกับวัฒนธรรม ประเพณี คานิยม และความเช่อของคนในทองถิ่นนั้น ๆ ดวย เชน
                    ี
                                                                             ึ
          ในภาคเหนือจะมีการบูชาผีบรรพบุรุษ ภาษาไทยถิ่นเหนือจึงมีคําศัพทวา ผิดผี ซ่งหมายถึง การละเมิด
          ตอผีบรรพบุรุษ มักใชในการที่ผูชายแตะเนื้อตองตัวผูหญิงกอนที่จะแตงงานกัน
   18   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28