Page 24 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5

G P P A1 A2 S
๒๕

ี
วัฒนธรรมทองถิ่นในภาคใตมีการเลนหนังตะลุง และการรํามโนราหเปนเอกลักษณ บทรองท่ใช 
ประกอบทารําของมโนราหจึงมีภาษาถิ่นใตดวย เชน

สอนเอยสอนรํา ครูสอนใหขารําเทียมบา

ปลดปลงลงมา ครูขาใหรําเทียมพก
วาดไวปลายอก ใหยกเปนแพนผาหลา

ยกขึ้นเสมอหนา เรียกชอระยาพวงดอกไม
ปลดปลงลงมาใต ครูใหขารําโคมเวียน

กระหนกรูปวาด วาดไวใหเหมือนรูปเขียน

กระหนกโคมเวียน รําทากะเชียนปาดตาล
อันนี้เสวยนุช พระพุทธเจาหามมาร

อันนี้นงคราญ พระรามจะขามสมุทร
จาก (สุธิวงศ พงศไพบูลย, ๒๕๔๒ : ๓๘๙๖)

ี
ในภาคอีสานมีวัฒนธรรมทองถิ่นท่นาสนใจ เชน โปงลาง หมอลํา หมอลําเปนเพลงพ้นบาน
ื
ที่แพรหลายในภาคอีสานและใชภาษาถิ่น ตัวอยางเนื้อรองหมอลํา ความวา

โอ...โอละหนอ

ฟงเดอแปน ปากหนา ๆ แบน ๆ

แนนนองขอเกี่ยว อยากขอเกี้ยวกลอมฝน
พันเมือบหาย มักฮูปอายหวังจอใจจด

คือพระบฏเขาเขียน รูปพิมพในเจี้ย
ฯ ล ฯ

จาก (ธวัช ปุณโณทก, ๒๕๔๒ : ๔๐๔๐)

ภาษาถิ่นกับวัฒนธรรมทองถิ่นมีความสัมพันธกัน ดังนั้น การศึกษาภาษาถิ่นดวยจะชวยใหเขาใจ

วัฒนธรรมของทองถิ่นนั้น ๆ อยางแทจริง