Page 35 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.2
P. 35

60      G G  P
                       P A1 A2 S


                         เพราะขาดเครื่องระงับดับรำาคาญ           โอสถใดจะสมานซึ่งดวงใจ
                         เพราะการช่างนี้สำาคัญอันวิเศษ           ทุกประเทศนานาทั้งน้อยใหญ่

                         จึงยกย่องศิลปกรรม์นั้นทั่วไป            ศรีวิไลวิล�สดีเป็นศรีเมือง
                         ใครดูถูกผู้ชำานาญในการช่าง              ความคิดขวางเฉไฉไม่เข้าเรื่อง
                         เหมือนคนป่าคนไพรไม่รุ่งเรือง            จะพูดด้วยนั้นก็เปลืองซึ่งวาจา

                         แต่กรุงไทยศรีวิไลทันเพื่อนบ้าน          จึงมีช่างชำานาญวิเลข�
                         ทั้งช่างปั้นช่�งเขียนเพียรวิชา          อีกช่�งสถึ�ปน�ถูกทำานอง

                         ทั้งช่�งรูปพรรณสุวรรณกิจ                ช่�งประดิษฐ์รัชด�สง่าผ่อง
                         อีกช่างถมลายลักษณะจำาลอง                อีกชำ่าชองเชิงรัตนประกร
                         ควรไทยเราช่วยบำารุงวิชาช่าง             เครื่องสำ�อ�งแบบไทยสโมสร

                         ช่วยบำารุงช่างไทยให้ถาวร                อย่าให้หย่อนกว่าเขาเราจะอาย
                         อันของช�ติไพรัชช่างจัดสรร               เป็นหลายอย่างต่างพรรณเข้ามาขาย

                         เราต้องซื้อหลากหลากและมากมาย            ต้องใช้ทรัพย์สุรุ่ยสุร่ายเป็นก่ายกอง
                         แม้พวกเราชาวไทยตั้งใจช่วย               เอออำานวยช่างไทยให้ทำาของ
                         ช่างคงใฝ่ใจผูกถูกทำานอง                 และทำาของงามงามขึ้นตามกาล

                         เราช่วยช่างเหมือนอย่างช่วยบ้านเมือง     ให้ประเทืองเทศไทยอันไพศาล
                         สมเป็นเมืองใหญ่โตมโหฬาร                 พอไม่อายเพื่อนบ้านจึ่งจะดี



                                   บทเสภ�ส�มัคคีเสวก ตอน ส�มัคคีเสวก



                               ประการหนึ่งพึงคิดในจิตมั่น        ว่าทรงธรรม์เหมือนบิดาบังเกิดหัว
                  เรื่อง  ควรเคารพยำ�เยงและเกรงกลัว              ประโยชน์ตัวนึกน้อยหน่อยจะดี
             บทเสภ�ส�มัคคีเสวก
             ตอน ส�      ควรนึกว่าบรรดาข้าพระบาท                 ล้วนเป็นราชบริพารพระทรงศรี
                 มัคคีเสวก
                         เหมือนลูกเรืออยู่ในกลางหว่างวารี        จำาต้องมีมิตรจิตสนิทกัน
                         แม้ลูกเรือเชื่อถือผู้เป็นนาย            ต้องมุ่งหมายช่วยแรงโดยแข็งขัน
                         คอยตั้งใจฟังบังคับกัปปิตัน              น�ว�นั้นจึงจะรอดตลอดทะเล

                         แม้ลูกเรืออวดดีมีทิฐิ                   และเริ่มริเฉโกยุ่งโยเส
                         เมื่อคลื่นลมแรงจัดซัดโซเซ               เรือจะเหล่มระยำาควำ่าไป

                         แม้ต่างคนต่างเถียงเกี่ยงแก่งแย่ง        นายเรือจะเอาแรงมาแต่ไหน
                         แม้ไม่ถือเคร่งคงตรงวินัย                เมื่อถึงคราวพายุใหญ่จะครวญคราง
                         นายจะสั่งสิ่งใดไม่เข้าจิต               จะต้องติดตันใจให้ขัดขวาง

                         จะยุ่งแล้วยุ่งเล่าไม่เข้าทาง            เรือก็คงอับป�งกลางสาคร
   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40