Page 4 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน หลัภภาษาไทย ม.5
P. 4

๑                   เรียนรูหลัก ประจักษภาษา                                      ๕
                                                                          P A1 A2 S
                                                                     G G
             ตอนที่






                                                    พลังของภาษา





           ตัวชี้วัดระหวางทาง

             อธิบายธรรมชาติของภาษา พลังของภาษา และลักษณะของภาษา (ท ๔.๑ ม. ๔-๖/๑)



                                     ื
               ภาษานอกจากจะเปนเคร่องมือสําคัญในการสื่อสารของมนุษยแลว ภาษายังมีความสําคัญตอ
                                                                                             ู
                        ื
                                                                 ั
                                                                    ี
                                ู
                                                                              ู
         ความคิด ความเช่อ ความรสึก และการกระทําของมนุษย หลายคร้งท่ภาษาทําใหผรับสารเกิดความรสึก
         ตาง ๆ เชน ดีใจ ภูมิใจ เศราเสียใจ กังวล ขุนเคือง หรือหวาดกลัว ดังนั้นภาษาจึงไมใชแคทําใหมนุษย
         ติดตอสื่อสารกัน ถายทอดความรหรือความคิดใหกันจนเกิดการพัฒนาในดานตาง ๆ เทานั้น ภาษายังมี
                                      ู
         พลังและมีอิทธิพลแกมนุษยผูใชภาษาอีกดวย
               พลังของภาษา คือ อํานาจของภาษาท่มีอิทธิพลตอความรสึกนึกคิดและการกระทําของมนุษย
                                                                 ู
                                                ี
          สามารถบันดาลใหมนุษยนึกคิด คลอยตาม (วัลลภา วิทยาภิรักษ, ๒๕๕๗ : ๓๖) ท้งนี้ก็เพราะภาษา
                                                                                  ั
          มีบทบาทในทุกกิจกรรมของมนุษย ภาษาจะมีพลังอํานาจเหนือจิตใจของมนุษยไดก็ตอเมื่อสามารถ
          กลอมเกลา โนมนาวใจ หรือจูงใจผรับสารได เมื่อภาษามีพลัง พลังของภาษาก็อาจมาเปนพลังของ
                                         ู
          ผูสงสารไดดวยเชนกัน (ดวงมน จิตรจํานงค, ๒๕๕๓ : ๘๙) สามารถสรุปลักษณะพลังของภาษาได ดังนี้

          (บรรทัดฐานภาษาไทย เลม ๔ : วัฒนธรรมการใชภาษาไทย ของกระทรวงศึกษาธิการ, สํานักงาน-
          คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, สํานักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา, สถาบันภาษาไทย, ๒๕๕๒ :

          ๒๔-๓๒)

                                            ื
                                 ี
                                                                                   ิ
                                                      ื
                                                                 ี
               ๑.  พลังของภาษาท่มีตอความเช่อ ความเช่อ คือ การท่มนุษยยึดถือในบางส่งบางอยางวาดี
                                                         ี
                                                      ื
                                                                            ั
                                             
          หรือไมดี การใชภาษาของคนไทยสัมพันธกับความเช่อท่ปรากฏในสังคมไทยท้งในลักษณะของถอยคํา
                                 ื
          หรือสํานวนภาษา ความเช่อกําหนดการใชภาษาของมนุษยท้งการเลือกใชคํา การระมัดระวังในการ
                                                              ั
                                                                          ั
          เลือกใชถอยคําสํานวน หรือคําตองหามตาง ๆ ท่ปรากฏใชในภาษาไทย ท้งนี้ก็เพราะวาภาษามีพลัง
                                                    ี
          หรืออํานาจในการกําหนดการรับรูและความรูสึกของมนุษย
                 หากพิจารณาถอยคําตอไปนี้ เชน งู ชาง เสือ จระเข เปนคําเรียกสัตวราย คนไทยจะไมเอยถึง
          งู ชาง และเสือในเวลาเดินปา ไมเรียกจระเขเวลาเดินทางทางนํ้า หรือคําวา ตาย มะเร็ง จะเปนคํา
          ท่กลาวถึงโรครายและความตาย เปนคําท่คนไทยมักจะหลีกเลี่ยงเชนกัน อาจกลาวไดวาภาษามีอํานาจ
           ี
                                             ี
          ตอความกลัวของมนุษย
   1   2   3   4   5   6   7   8   9