Page 37 - หนังสือเรียน วรรณคดีและวรรณกรรม ม.1
P. 37

P A1 A2 S
                                                                     G   P P                     37

                                  อ่านเพื่อเอื้อชีวิต ได้ข้อคิดนำาใจ


                                                                 ิ
                                               นื้รุาศภู่้เขาที่องให้ข้อคดีใดีแก่เรุา
                                                ิ
                                                   ทีุ่กคนื้ลองคดีไตุรุ่ตุรุอง
                                                            ิ
                   ขึ้้อคิดจ�กนิร�ศภููเขึ้�ทอง


                                                                 ิ
                                                            ุ
                  ุ
                                               �
                                                                    ี
                 สนื้ที่รุภู่้่แตุ่งนื้รุาศภู่้เขาที่องขณะที่ีที่่านื้เป็นื้ภู่ิกษ ข้อคดีที่�ปรุากฏิในื้เรุ�องส่วนื้ใหญ่นื้ันื้
                                                                               ้
                                                                                            �
                             ิ
                                       ุ
                                                    ้
                                                 ึ
                                                                              ิ
                                                       ิ
                                                                                            ิ
           จึงสอดีคล้องกับคำสอนื้ในื้พรุะพที่ธิศาสนื้า ซึ้�งเรุ�องนื้รุาศภู่้เขาที่อง สะที่้อนื้ข้อคดีคตุิในื้การุดีำเนื้นื้
            ี
           ช้วตุไว้หลายปรุะการุ เช้่นื้
             ิ
                                                                                      ิ
                                                     ้
                 ๑.  เรุาไม่ควรุปรุะพฤตุผดีในื้กาม เพรุาะเช้�อว่าจะที่ำให้ตุกนื้รุกและตุ้องไปปีนื้ตุ้นื้ง�ว
                                     ิ
                                      ิ
                     ั
           ดีังคำปรุะพนื้ธิ์ว่า
                                               ้
                                                                ้
                                        ิ
                                                                   ั
                                ิ
                         ถุึงบ้านื้ง�วเหนื้แตุ่ง�วละลิ�วสง   ไม่มีฝ้งสตุว์สิงกิ�งพฤกษา
                                   ็
                                                               ็
                   ดี้วยหนื้ามดีกรุกดีาษรุะดีะตุา          นื้ึกกนื้่ากลัวหนื้ามขามขามใจ
                                  ุ
                    ิ
                   ง�วนื้รุกสิบหกองคลีแหลม                 ดีังขวากแซึ้มเสี�ยมแที่รุกแตุกไสว
                                                             ็
                   ใครุที่ำช้้้ค้่ที่่านื้ครุนื้บรุรุลัย   กตุ้องไปปีนื้ตุ้นื้นื้่าขนื้พอง
                                  ั
                                  �
                                                                                        ิ
                  ๒.  การุพิจารุณาคนื้ไม่ควรุดี้เฉพาะรุปลักษณ์ภู่ายนื้อก แตุ่ควรุพิจารุณาจากความคดีและ
                                                 ้
                                                        ็
                                                                          ้
             ิ
            จตุใจดี้วย เพรุาะคนื้ช้�วมักจะเสแสรุ้งที่ำดีีให้คนื้อนื้เหนื้ ตุ้องรุะวัง ไม่หลงเช้�อ ดีังคำปรุะพนื้ธิ์ว่า
                                                    ้
                                                                                     ั
                              ั
                                                    �
                                                                            ี
                                             ้
                                                                            �
                                                                ิ
                         ถุึงบางเดี้�อโอ้มะเดี้�อเหลอปรุะหลาดี   บังเกดีช้าตุิแมลงหวมีในื้ไส้
                                                                                ้
                   เหม้อนื้คนื้พาลหวานื้นื้อกย่อมขมในื้    อุปไมยเหม้อนื้มะเดี้�อเหลอรุะอา
                  ๓.  เรุาควรุพ้ดีจาให้ไพเรุาะ คนื้ที่ีพ้ดีไพเรุาะ พ้ดีแตุ่สิ�งที่�ดีี พ้ดีถุ้กกาลเที่ศะ ย่อมมีคนื้รุัก
                                              �
                                                                  ี
                                ั
            และเมตุตุา  ดีังคำปรุะพนื้ธิ์ว่า
                         ถุึงบางพ้ดีพ้ดีดีีเป็นื้ศรุศักดีิ�   มีคนื้รุักรุสถุ้อยอรุ่อยจิตุ
                                            ี
                   แม้นื้พ้ดีช้�วตุัวตุายที่ำลายมิตุรุ     จะช้อบผดีในื้มนืุ้ษย์เพรุาะพ้ดีจา
                                                                  ิ
                            ั
                                                                                   ั
                  ๔.  เรุาควรุมีสตุิในื้เรุ�องความรุัก เพรุาะความรุักสามารุถุที่ำให้เกิดีไดี้ที่�งความทีุ่กข์
                                     ้
            และความสุข ดีังคำปรุะพนื้ธิ์ว่า
                                 ั
                                                            ุ
                                                                          ิ
                                                                        ิ
                   ไม่เมาเหล้าแล้วแตุ่เรุายังเมารุัก       สดีจะหักห้ามจตุคดีไฉนื้
                   ถุึงเมาเหล้าเช้้าสายก็หายไป             แตุ่เมาใจนื้ี�ปรุะจำทีุ่กค�าค้นื้
                                                                              ่
   32   33   34   35   36   37   38   39   40