Page 89 - ตัวอย่าง หนังสือเรียน วรรณคดี ม.5
P. 89
90 G G P A1 A2 S
P
พระมหาอุปราชาหนักพระทัยเรื่องสงคราม
๑๘(๑๔๒) พระพลันเห็นเหตุไซร้ เสียวดวง แดเอย
ถนัดดั่งภูผาหลวง ตกต้อง
กระหม่ากระเหม่นทรวง สั่นซีด พักตร์นา
หนักหฤทัยท่านร้อง เรียกให้โหรทาย
๑๙(๑๔๓) ทั้งหลายล้วนจบแจ้ง เจนไสย ศาสตร์แฮ
เห็นตระหนักแน่ใน เหตุห้าว
จักทูลบ่ทูลไท เกรงโทษ ท่านนา
เสนอแต่ดีกลบร้าว เกลื่อนร้ายกลายดี
๒๐(๑๔๔) เหตุนี้ผิวเช้าชั่ว ฉุกเข็ญ
เกิดเมื่อยามเย็นดี ดอกไท้
อย่าขุ่นอย่าลำาเค็ญ ใจเจ็บ พระเอย
พระจักลุลาภได้ เผด็จเสี้ยนศึกสยาม
ฯลฯ
พระมหาอุปราชามิได้ทรงวางพระทัยกับคำาทำานายดังกล่าว ทรงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ใน
พระทัย จึงได้ครำ่าครวญถึงพระราชบิดาด้วยความอาลัยอาวรณ์
พระมหาอุปราชาครวญ
๒๑(๑๕๐) สระเทินสระทกแท้ ไทถวิล อยู่เฮย
ฤๅใคร่คลายใจจินต์ จืดสร้อย
คำานึงนฤบดินทร์ บิตุเรศ พระแฮ
พระเร่งลานละห้อย เทวษไห้โหยหา
๒๒(๑๕๑) อ้าจอมจักรพรรดิผู้ เพ็ญยศ
แม้พระเสียเอารส แก่เสี้ยน
จักเจ็บอุระระทด ทุกข์ใหญ่ หลวงนา
ถนัดดั่งพาหาเหี้ยน หั่นกลิ้งไกลองค์
